சொற்களின் நீரூற்றும் நிறமற்றப் பச்சோந்தியும்

(உயிர்மொழி ஏப்ரல் இதழில் வெளியான கவிதை)

இருளென்றும் வெளிச்சமென்றும்
பிரித்தறிய முடியாப் பொழுதுகளாலான
அடர்கானகத்தின் நடுவே
மலையடிவாரத்தில் தான் தேடிவந்த
சொற்களின் நீரூற்றைக்
கண்டுபிடித்தான் மந்திரன்
மட்டற்ற மகிழ்ச்சியுடன்
அதனுட் புக முற்பட்டவனைத்
தடுத்து நிறுத்திய மாயக்குரல்
முன்புதிரைத் தீர்த்தபின்னரே
நீரூற்றுக்குள் நுழையமுடியுமென எடுத்துரைக்க
மந்திரனின் கண்முன் விரிந்தது
அரூபத்திரையில் பொன்னிற எண்களினாலான புதிர்
பின் தொடர்ந்த தனிமையைப் பச்சோந்தி என உருமாற்றி
தோளின் மீது இருத்தியவனாக புதிருக்குள் நுழைந்தான்
பூஜ்யம் முதல் ஒன்பது வரையிலான எண்களும்
ஆயிரம் கட்டங்களும் கொண்ட புதிர்
காலத்தோடு தன்னிருப்பை மாற்றிக் கொண்டேயிருக்க
காலவெளியில் மந்திரனும் சுழன்றபடியே
எண்களைக் கட்டங்களுக்குள் அடக்கவியலாது
மூச்சுத்திணறிக் கொண்டிருந்தான்
புதிருக்குள் தொலைந்து போயிருந்த
பச்சோந்தியின் உடம்பிலிருந்து நிறங்கள் உதிரலாயின
வனமெங்கும் இருளப்பிய கிரகணப் பொழுதில்
புதிரத்தனையும் பொருத்தி முடித்ததாக
நம்பியவன் கண்கள் வலது மூலையின் நிரப்பப்படாத
இரு கட்டங்களில் இடறிவிழுந்தன
பூர்ணசமர்ப்பணமாய்
வாளெடுத்து தன் கழுத்தை
வெட்டியெறிகையில்
துண்டாகிய தலை பூஜ்யம்
தனியே கிடந்த உடல் ஒன்று
தீர்ந்துபோனது புதிர்
நிறமற்ற பச்சோந்தியின்
கண்ணீர்த்துளிகள்
காற்றில் விசித்தபடி
தனித்தலைகின்றன

நான் அமைதியாக இருக்கிறேன்

என் வீட்டின் வரவேற்பறையில்
நாம் இருவரும் நாற்காலிகளில்
எதிரெதிரே அமர்ந்திருக்கிறோம்
அருந்திய பின்னும் நிரம்பி வழிந்தபடியே
இருக்கிறது உங்கள் தேநீர்க்கோப்பை
எரியம்புகளென பாய்ந்து கொண்டே
இருக்கின்றன வார்த்தைகள்
நான் அமைதியாக இருக்கிறேன்
நதியிலிருந்து பிடுங்கி எறியப்பட்ட மீனென
உங்களுடைய நான் என் முன்பாக
தத்தளித்துத் துடித்தபடி கிடக்கிறது
சின்னதொரு பார்வை
ஆதுரமாய் சில வார்த்தைகள்
தோள்சாய்க்கும் பேரன்பு
ஏதேனும் ஒன்று உங்களை
மீட்டெடுக்கக்கூடும் என்பதாய்
என் கண்களில் ஊடுருவிப் பார்க்கிறீர்கள்
அப்போதும்
நான் அமைதியாகவே இருக்கிறேன்
யுகங்களாய் கடந்துபோன சில
கணங்களுக்குப் பின் வேறென்ன
என்பதாய் என்னைப் பார்க்கிறீர்கள்
ஒன்றுமில்லை எனத் தலையசைக்கிறேன்
பின்பாக
எதுவும் பேசாமல்
நீங்கள் எழுந்து போனபின்னும்
நுரைத்துச் சுழன்றபடியே இருக்கிறது
பேசப்படாத வார்த்தைகளின்
அமில நீரூற்று

தனிமையின் இசை

வீழ்த்தப்பட்ட நகரத்தின்
சிதிலங்களின் நடுவே
நின்றிருக்கும் அவன்
தகிக்கும் சூரியன்
காலடியில் வரையும்
மெலிந்ததோர் ஓவியம்
அவனே அதுவாகவும்
அதுவே அவனாகவும்
தனை வெறித்தபடி இருக்கும்
ஓநாயின் விழிகள்
உதிரச் சிவப்போடு
நீ தனியன்
இழப்பதற்கு ஏதுமற்ற நாடோடி
உன் நிழலன்றி
உனக்கென எவருமில்லை
ஆன்மாவின் ஓலம்
சூன்யத்தைப் பிளக்கும்
வீழும் பொழுதில்
கரைந்திடும் ஓவியம் கண்டு
செய்வதறியாது கதறித் துடிக்கிறான்
தன்னைத் தொலைத்தவன்
வெளியில் திரியும் காற்று
இசைத்துப் போகிறது
துயரத்தின் பாடலை

தண்டவாளத் தனிமையில் உருளும் கூழாங்கல்

செடார் மரங்கள் அடர்ந்திருக்கும் மலைச்சரிவில்
சின்னஞ்சிறு செடிகளுக்கு
மழை பொழிய மறுக்கும் மேகங்கள்
விதுரனின் கூழாங்கல்லாய்ச்
சமைந்து நிற்கின்றன
பேசப்படாத வார்த்தைகள்
எப்படிப் பார்த்தாலும்
முதுகினைக் காட்டுவதில்லை
ரசம் போன கண்ணாடிகள்
கைவிடப்பட்ட ரயில் நிலையத்தின்
கடைசி மீதமுள்ள பணியாளன் இவன்
தனிமையின் மொழி தொடங்கி
தொலைந்து போகும் நிழல்கள் வரை
துளை வழி கசியும் நீரென
கிளம்பிக் கொண்டே இருக்கும் கேள்விகள்
பதில்கள் கிடைக்காதெனத் தெரிந்தும்
ராமனின் பாதம் எதிர்நோக்கி
காத்திருக்கிறாள் அகலிகை
ஹெம்லாக்கை அருந்தியபின்னும்
காதுகளைத் திறந்தே வைத்திருந்தார்
சாக்ரடீஸ்.

சாம்பல் மிருகங்கள்

சதுரம் வட்டம் முக்கோணம் செவ்வகம்
என விதவிதமான வடிவங்களில்
தபால்தலைகளை சேர்ப்பது
ரொம்பப் பிடித்தமானது அபிக்கு
கிடைப்பதற்கரிய தபால்தலைகளை
பத்திரமாக ஒட்டிவைக்கிறாள்
மெலிதான பிளாஸ்டிக் உறைகளுக்குள் போட்டு
எளிதாக கிடைக்கும் மற்ற தபால்தலைகளை
அவள் அழகாக வெட்டி ஒட்ட
மானும் புலியும் பூனையும் பட்டாம்பூச்சியும்
அபியைப் பார்த்து சிரிக்கின்றன
தன் வாழ்வின் மாபெரும் பொக்கிஷம்
அதுவென நம்பினாள் அபி
பிறிதொரு நாளின் எதிர்பாரா சமயம்
வீட்டில் சட்டென்று பற்றிக் கொண்ட தீயில்
சாம்பலாகிப் போன ஆல்பத்தை பார்த்து
அழுதுகொண்டிருந்த அபியை
என்ன சொல்லி தேற்றுவதெனத் தெரியாமல்
மீண்டும் புதிதாக வாங்கிக் கொள்ளலாம்
என சொன்னவனை நிமிர்ந்து பார்த்து
தபால்தலைகளை வாங்கலாம்
செத்துப் போன புலியும் மானும்
பூனையும் பட்டாம்பூச்சியும்
மறுபடியும் வருமா
கண்கள் கசக்கி கேட்பவளிடம்
பதில் சொல்ல முடியாமல் தலைகுனிந்து
திகைத்து நிற்கிறேன் நான்.

(முகுந்த் நாகராஜனுக்கு)

கவிதைகளின் கவிதை

அந்தி நேர மஞ்சள் வானம்
தனித்திருக்கும் நிழல்
செடியில் பூத்த ஒற்றை ரோஜா
தொலைந்து போன காடு
குழந்தையின் பொக்கைவாய் சிரிப்பு
சாம்பல் நிறமான இரவு
பவுர்ணமி நிலவில் கடலலைகள்
நியாயம் தவறிய தண்டனைகள்
கூண்டுக்குள் சிறகடிக்கும் காதல் பறவைகள்
கடவுளும் சைத்தானும்
உனக்கான என் பிரியம்
ஆசையைத் தொலைத்தவனா புத்தன்
நீ விட்டுச் சென்ற கைக்குட்டை
அர்த்தஜாம மோகினி
அறையில் மீதமிருக்கும் உன் வாசம்
இரண்டு தலைகளையுடைய பூனை
உதட்டோரச் சிரிப்பு
படமெடுக்கும் சர்ப்பம்
வில்லென உயரும் புருவங்கள்
அர்ஜுனனின் காண்டீபம்
முதல் முத்தம்
மரணத்தை முழுதாய் உணர்ந்தவன்
அபாய வளைவுகள்
எனக்கான ஒரு நதி
தியேட்டர் பொழுதுகள்
சொல்லவொண்ணா சூன்யம்
மறக்கவியலா அந்த இரவு
கீரிக்கும் பாம்புக்கும் சண்டை
கருணையின் கண்கள்
ஒரு கோப்பையிலே என் குடியிருப்பு
நான்கும் ஒன்றான கால்கள்
ததும்பும் மதுக்கோப்பைகள்
நான் உன்னை மறப்பதுமில்லை
உன்னைக் கைவிடுவதுமில்லை
கொலையும் தற்கொலையும் மட்டுமே
நினைவில் கொண்ட
கனவுகளில் தொலைந்து போனவனின்
கவிதை இதுவென கொள்

வலி

என் கனவுகளின் வனாந்திரங்களில்
அலைந்து திரிகிறதுன் நினைவுகள்
வன்மம் கொண்ட மிருகமென
இருள் சூழ்ந்த பாதைகளில்
இலக்கற்று சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறேன்
இ(எ)ன்றேனும் மழை வரக்கூடுமென
காத்திருக்கிறது நிலம்
ரகசியமாய் காற்றுடன் உரையாடும்
மரங்களின் வேர்களில் வழிந்தோடுகிறது
தொலைந்துபோன காதலின் ஸ்பரிசங்கள்
தோல்வியின் வேதனைகளை தாங்கியபடி
கருமேகங்களென சிறகடித்துப் பறக்கும்
கறுப்பு நிறக் கொக்குகள் வானில்
குருதியின் ருசியறிந்த ஓநாய்கள்
காத்திருக்கின்றன தருணத்தை எதிர்நோக்கி
எங்கிருந்தோ கசியத்தொடங்குகிறது
துரோகத்தின் கொடிய நெடி
மாயமானின் நாபியில் இருந்து
பெருகிப்பெருகி மூச்சடைக்கும்
அந்நெடியில் இருந்து வெகுண்டோடி
கனவுகள் கிழித்து கண்விழித்தவன்
என் படுக்கையில் கிடந்தேன்
இருந்தும் அதிகாலைப் பனியென
உடம்பின் மீது உறைந்து போயிருந்தது
துரோகத்தின் தீரா நெடி

காட்சிப்பிழை

கனவுகளில்
எத்தனையோ லட்சம் மனிதர்களால்
எத்தனையோ கோடி முறை
விதவிதமாய்
புணரப்பட்ட அவ்வுடல்
உத்தரத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது
லாரியின் முன்தொங்கும்
கறுப்புக்கயிற்றின் வெண்சங்கு
அல்லது
அறுந்து தொங்கும்
சிலந்தி வலையின்
ஒற்றையிழையில்
ஊசலாடிக் கொண்டிருக்கும்
பூச்சியொன்றை நினைவுறுத்தியபடி
காதல் தோல்வியென சிலரும்
தீராத நோயென சிலரும்
நம்பிக்கைத் துரோகமென சிலரும்
படங்களின் தோல்வியே காரணமென சிலரும்
எல்லாம் தெரிந்திருந்தும்
ஏதும் தெரியாதவன் போல்
கூட்டத்தில் ஒருவனாய் நின்றிருந்தேன்
அன்றிரவென் சம்போகத்தில்
தொடர்ச்சியாய் வந்து போன
முகங்களின் ஊடே
திடீரெனத் தோன்றிய அவள் முகத்தில்
கண்கள் இருக்குமிடத்தில் வெற்றுக்குழிகளும்
வாயில் இரு கோரைப்பற்களும் - அதில்
உறைந்து போனதொரு சிரிப்பும்
இருந்தன

(புகைப்படம் - auniakahn.com)

காதலைப் பற்றியும் பற்றாமலும்

ஒவ்வொரு முறையும்
காதலித்து தோற்கும்போது
இதுவேயென்
கடைசி காதலாய்
இருக்க வேண்டுமென
பிரார்த்தித்துக் கொள்கிறேன்
காலக்கொடுமைக்கு
என் பிரார்த்தனைகளும்
தோற்றே போகின்றன

***************

நீ
நான்
ன்நா
நீ
நான் நீ
நீ நான்
எப்படிப் பார்த்தாலும்
காதலுக்கு
இரண்டு பேர்
தேவையாய் இருக்கிறது

***************

நேற்றோருத்தியிடம் இதைத்தான்
சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன்
இன்று உன்னிடம் இதைச்
சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன்
இது தோற்பின்
நாளை வேறோருவளிடமும்
நான் இதைச் சொல்லக் கூடும்
காதலிகள் மாறிக் கொண்டிருக்கிறார்களே
தவிர
மாறாமலே இருக்கிறதென் காதல்

வேற்றுகிரகவாசிகள்

பெய்து கொண்டிருந்த பெருமழையின் ஊடாக
நேற்று மாலை சரியாக 6 :31 மணிக்கு
வீட்டில் மின்சாரம் இல்லாமல் போனது

திருமதி செல்வம் பார்க்க முடியாதே
எனப் புலம்பியபடி அம்மாவும்
ஐபிஎல்லில் இன்றென்னாகுமோ
என்ற பதைபதைப்புடன் அப்பாவும்
அடுத்த நாள் மேத்ஸ் மேடம் தரப்போகும்
தண்டனையை எண்ணி கலக்கம் கொண்டவனாய் தம்பியும்
கடனைத் திருப்பிக் கேட்க வரும் நண்பர்களுக்கு
என்ன பதில் சொல்வதெனக் குழம்பியபடி நானும்
இருட்டாலும் என்னை ஒன்றும் செய்து விட முடியாதெனத்
தனக்குத் தானே பேசிக் கொண்டிருக்கும் தாத்தாவும் - என

கண்ணுக்குப் புலப்படா ஊற்றிலிருந்து பொங்கியபடியிருந்த இருளை
கூரியதொரு வெளிச்ச வாள் கொண்டு கிழித்துப் போட்ட
மெழுகுதிரியினை சுற்றி கூடி இருந்த மனித வட்டம்
சூரியனைச் சுற்றும் கிரகக் கூட்டங்களின் மாதிரியாய் இருந்தது

நேரத்தைப் போக்க ஆளுக்கொரு கதை சொல்வதென முடிவாகி
பால்ய காலத்தில் தான் பிரிந்த சினேகிதி ஒருத்தியினைத்
தான் சமீபத்தில் சந்தித்த கதையை
அம்மா சொல்லி முடித்தபோது
அவள் கண்ணோரம் துளிர்த்த இரு கண்ணீர்த்துளிகளை
வேறு யாரும் கவனிக்கவே இல்லை

வாங்கி வரும் பொருட்களில் எல்லாம்
தனக்கும் ஒரு பங்கு கொண்டு வந்து தரும்
பக்கத்து பெஞ்சு ப்ரீத்தியின் கதையை சொல்லும்போது
தம்பியின் கண்களில் இருந்த சந்தோசம்
நான் இதுவரை அவனிடம் கண்டிராதது

வேலை நேரத்தில் தான் சென்று வந்த
ஊர்களின் விநோதங்களை அப்பா
சொல்லத் துவங்கியபோது - அவற்றின் ஊடாக
மீண்டும் ஒரு முறை பயணிக்கும்
காலப்பயணியாக மாறி விட்டிருந்தார்

பேசுவது புரிகிறதா இல்லையா எனத் தெரியாமலேயே
எல்லாவற்றுக்கும் பொக்கைவாய் பிளந்து
சிரித்தபடி இருந்த தாத்தா
என்னையும் தம்பியையும் அடிக்கடி அருகே அழைத்து
அழுந்த முத்தமிட்டதில் - பேரன்பின் பெருநதி
திசையறியாது ஓடிக் கொண்டிருந்தது

எனக்கான கதையை நான் சொல்ல யத்தனித்த வேளையில்
மிகுந்து எழுந்த தொலைக்காட்சியின் அலறல்
மின்சாரம் வந்து விட்டிருந்ததை சத்தமாக அறிவிக்க
எல்லோரையும் இணைத்திருந்த அரூப இழையொன்று
சட்டென்று தெறித்து வீழ்ந்தது

நினைவுகளில் தொலைந்திருந்த அனைவரும்
அமைதியாக அவரவர் முகமூடியைத் தேடிப்போக
வேறொரு கிரகமாய் மீண்டும்
மாறத் துவங்கியிருந்தது வீடு..!!!

அன்பின் வலி

துயரத்தின் நீண்ட நிழல்கள்
என்னைத் தீண்டும் போதெல்லாம்
உன் மடி தேடி
சரண்டைந்தவனாக இருக்கிறேன்

நான் யாரென்று அறியாத
முதல் அழுகையின் போதும்

பித்து பிடித்தவன் என
பள்ளி நண்பர்கள்
கேலி செய்த போதும்

பிரியத்துக்குரிய மீனாக்கா
வீடு மாறி சென்ற போதும்

முதன்முறையாக தேர்வுகளில்
தோற்றபோதும்

உயிர் நண்பனின் சிதைக்குத்
தீமூட்டித் திரும்பிய
பின்னிரவு வேளையின் போதும்

முதல் காதலியால்
தகுதியற்றவன் என
நிராகரிக்கப்பட்ட போதும்

பிழைக்கத் தெரியாதவன் என
கூட வேலை பார்க்கும் ந(ண்)பர்கள்
திட்டியபோதும்

என்னுடைய எல்லாமென நம்பியிருந்த
துணையைத் தொலைத்த போதும்

அம்மா..

உன் மடி தேடி
சரண்டைந்தவனாக இருக்கிறேன்

இருந்தும் - அடிமனதில்
வலித்துக்கொண்டே தானிருக்கிறது

என்றேனும் ஒரு கணமேனும்
இயல்பானதொரு அன்பின் பொருட்டு
உன் மடியில் தலைவைத்து
நான் படுத்ததே இல்லையென்பது..!!!

- கல்யாண்ஜிக்கு

கடவுளும் பிரார்த்தனையும்..!!!

கண்களை இறுக்கிக் கட்டி
கைகளைப் பின்புறம் பிணைத்து
நிர்வாணமாய்
முதுகில் சுடப்பட்டவர்களின்
மரண ஓலம்

சாவின் கொடூர முகத்தை
சுற்றி நின்று ரசித்தவர்களின்
எக்காளச் சிரிப்பு

வெற்றுக் களிமண்ணை
ரொட்டியாய் சுட்டு சாப்பிடும்
குழந்தைகளின் கேவல் சத்தம்

முகமெங்கும் அப்பிக் கிடக்கும் மண்ணும்
சீழ் வடியும் நிணமுமாய்
மதக்கூடங்களின் வாசலில்
கையேந்தித் திரியும்
கைவிடப்பட்டவர்களின் ஆழ்மன அரற்றல்கள்

சித்திரவதை பொறுக்காமல் கதறியழும்
பரத்தையின் கூக்குரல்

ஓயாமல் உலகின் ஏதாவொரு மூலையில்
வெடித்துக் கொண்டேயிருக்கும் மார்ட்டர்கள்

உலகின் எல்லா அவலங்களின் சப்தமும்
தன் காதுகளை வந்தடைய
கிளர்ச்சியடைந்த கடவுள்
கரமைதுனம் செய்யத் துவங்குகிறார்

ரியலிசம்
சர்ரியலிசம்
மேஜிக்கல் ரியலிசம்
போஸ்ட் மாடர்னிசம்
என எதையும் அறிந்திராத
சாலையோர ஓவியனொருவன்
பசியில் ஏங்கியழும்
தன் குழந்தை முகம்
மனதில் நிறுத்தி
தான் பார்த்திராத
கடவுளின் படத்தை
வரையத் தொடங்குகிறான்
மழை மட்டும் வந்து விடக் கூடாது
என்று வேண்டியபடியே

கருவறை பிளந்து
வெளிக்கொள்ளப்பட்ட
சவலைப் பிள்ளையொன்றின்
அழுகுரல் கேட்டு
உச்சநிலையெய்திய
கடவுளின் சுக்கிலத்திலிருந்து
தெறித்து பூமியில் விழுகிறது
சொட்டொன்று
மழையின் முதல் துளியாய்..!!!

நாட்டின் பேராண்மையும் ஈனவெங்காயமும்..!!!

நிலவில் தடம் பதித்தோம்
புதிதாய் பல கோள்கள் கண்டோம்
பிறவிக் குருடர்க்கும் பார்வை தந்தோம்
எத்தனையோ அற்புதங்கள் செய்தோம்

கூடவே
மனிதமும் தொலைத்து விட்டோம்

கனவுகளில் ஏக்கமும்
வாழ்க்கையில் வறுமையும்
கொண்டலையும் மனிதருக்கு
ஒரு வேளை உணவளிக்க
வக்கில்லா விட்டாலும்
2020 இல் வல்லரசு என
கொடிபிடித்து அலைந்து திரிகிறோம்

கண்ணெதிரே தோழர்கள்
நசித்து ஒழிக்கப்பட
கண்ணிருந்தும் குருடர்களாய்
அமைதி காக்கிறோம்

காலத்தினால் வந்த மாற்றமா
அல்லது
கலங்கி நிற்கும் தேசத்தின் தலைவிதியா?

வண்ணக்கனவுகள் கூட
விழிகளில் கருப்பு வெள்ளையாக மட்டுமே
தெரிவதைப் போல
காலகட்டங்களும் மாறிப்போன கொடுமையை
என்னவென்று சொல்வது?

சீறிவரும் இளைஞரின் நாட்டுப்பற்றெல்லாம்
வேகமிழந்த சிற்றாறாய்
டிவி பார்த்து கொண்டாடிய
தேசிய தினங்களோடு
முடிந்து போகக் கூடுமோ?

பணமிருப்பவர் பாராள்வதும்
மற்றவர் அவர்தம் கால் தொழுவதுமென
வேற்றுமைகள் இல்லா சமுதாயம்
என்பது கானல்நீர்தானா?

எல்லாம் தொலைத்துவிட்டு
அனாதையாய் இருப்பவர்களிடம் வந்து
நாட்டின் பேராண்மை பற்றிப் பேசும்
அன்பான ஈனவெங்காயங்களே

இதுதான் உங்கள் சுதந்திரம் என்றால்
நீங்களும் இந்த நாடும் நாசமாய்ப் போகட்டும்

(என்னுடைய மாணவி ஜெ.நிவேதா எழுதிய கவிதை.. இரண்டாம் ஆண்டு பொறியியல் படிக்கிறார்.. சமூக அக்கறை கொண்டவர்.. ரௌத்ரம் பழகுபவர்.. இன்னும் நிறைய எழுத வேண்டும் என அவருக்கு என் வாழ்த்துகள்.. நீங்களும் வாழ்த்துங்கள் நண்பர்களே )

மழைக்காதலன்..!!!

மழையைப் பற்றிய கவிதையொன்றை
படித்த நாள் முதலாய்
பெரும் ரசிகனாகிப் போனேன்
மழைக்கும் அதை எழுதிய கவிஞனுக்கும்

ஜன்னலின் பின்னே ஓரமாய் நின்று
ரசிக்க மட்டுமே பழகி இருந்த எனக்கு

மழையின் உன்னதத்தையும்
நனைவதின் ஆனந்தத்தையும் சொல்லி
சக்கரவாகமாய் மாறிப்போகும் ஆசையை
உள்ளே விதைத்து சென்றது அந்தக் கவிதை

அரும்பாடு பட்டு எங்கெங்கோ தேடி
அதை எழுதியவரின்
முகவரியைக் கண்டுபிடித்து
சந்திப்புக்கான நாளும் குறிக்கப்பட்டது

ஆசிர்வதிக்கப்பட்டதாய்
நான் நம்பிக் கொண்டிருந்த
அந்த நாளில் - கிளம்பும் வேளையில்
கூட வரும் நண்பனாய்
மழையும் சேர்ந்து கொள்ள
உற்சாகப் பந்தாய் மாறிப் போனது மனது

உள்ளம் நனைத்த மழையின் ஊடாக
ஆனந்தக் கூத்தாடியபடி
அவரின் வீட்டை அடைய

சின்னதொரு புன்முறுவலோடு
வாசல் வந்து வரவேற்றவர்
அலுத்துக் கொண்டே சொன்னார்

"ச்சே.. நாசமாப் போன மழை..
எல்லார் பொழப்பையும் கெடுக்குது..
இல்லீங்க?"

அதன் பிறகு அவரிடம்
என்ன பேசுவதெனத் தெரியாமல்
மௌனமாகத் திரும்பி விட்டேன்..!!!

காலத்தை வென்றவன்..!!!

முகமெங்கும் சுருக்கங்களுடன்
கைகால்கள் நடுங்கியபடி
உடல் தள்ளாடியவாறே
சாலையை கடக்க யத்தனிக்கும்
ஆதரவற்ற பெரியவரை
"ச்சீ கிழட்டுப் பரதேசி...
கண்ணு தெரியல?"
எனத் திட்டயபடி
வாகனத்தில் கடந்து போகிறான்
என்றும் பதினாறிலேயே
இருக்கப் போகும்
மார்க்கண்டேயன் ஒருவன்..!!

குழப்பக் கவிதைகள் - 2

நான்
நானாக
இருக்கும்
என்னை
உங்களுக்கு
பிடிக்காமல்
போகிறது

உங்களுக்குப்
பிடித்திருக்கும்
என்னை
என்னால்
அங்கீகரிக்க
முடிவதில்லை

யாரென
அறிந்திராத
உங்களுக்கான நான்
அல்லது
எனக்கான நான்

விடைகளைத் தேடி

முடிவில்லா
மாயவெளியில்
சுழன்று
திரிகிறது
நான்...!!!

குறிப்பு 1 : அன்பின் நண்பர்களே.. கல்லூரிப் பணி காரணமாக கடந்த ஒரு வாரமாக திருநெல்வேலியில் தங்கி இருப்பதால் அடிக்கடி வலைப்பக்கம் வர முடிவதில்லை.. ஆளை எங்கே காணோம் என்று போன் செய்து விசாரித்த நண்பர்களுக்கும், விசாரிக்க நினைத்து போன் செய்யாமல் போன நண்பர்களுக்கும் நன்றி.. அப்பாடா ஒரு வாரம் நிம்மதியா இருந்தோம்னு நினைக்கிற மக்களுக்கு.. அடியே.. கூடிய சீக்கிரம் திரும்பி வருவோம்ல..:-))))))

குறிப்பு 2:நெல்லையில் இருக்கும் பதிவுலக நண்பர்கள் யாரேனும் தொடர்பு கொள்ள விரும்பினால்.. 98421 71138..

குழப்பக் கவிதைகள் -1

அர்த்தங்கள்
ஏதுமற்ற
பெருவெளியில்

அது
அதுவாக
இருக்கும்வரை

இது
இதுவாகவே
இருந்தது...

இன்னதென்று
விளக்க முடியாத
ஒரு
அற்புத கணத்தில் **

அது
இதுவாக
மாறிப்
போனபோது

இது
எது
ஆவதெனத்
தெரியாமல்
குழம்பி நின்றது..!!!

** - மதுரையில் நடைபெற்ற கடவு நிகழ்ச்சியில் கவிஞர் விக்கிரமாதித்தனை சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.. அவரோடு உரையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, அவர் சொல்லிய சில வார்த்தைகளின் விளையாட்டில் தோன்றியதுதான் இந்தக்கவிதையின் கரு...

மௌனவெளிகள்..!!!

எதிரெதிரே இருந்தும்
வார்த்தைகள் அற்ற
கனமான மவுனத்தில்
கழிகின்றன பொழுதுகள்

எப்படி இருக்கீங்க
வீட்டுல எப்படி இருக்காங்க
இப்படி நடக்கும்னு எதிர்பார்க்கலை
இப்போ கொஞ்சம் பரவாயில்லையா

எதைச் சொல்லி ஆரம்பிப்பது
தந்தையின் மரணத்துக்காக
ஊருக்குச் சென்று
திரும்பி இருக்கும் நண்பரிடம்..!!!

இருட்டை எனக்கு பிடித்திருக்கிறது (உரையாடல் போட்டிக்காக )..!!!

நம் நிழல் மட்டுமாவது
நம்மோடு வருகிறதா
என அடிக்கடி
பரிசோதிக்கும் அவஸ்தைகளோ

புன்னகையை ஏந்தியபடி
எதிர்ப்படும் மனிதர்களுக்கான
முகமூடியைத் தேடி அணிந்திடவோ

சாவி கொடுக்கப்பட்ட எந்திரமாய்
அலுவலகங்களின் ஊடாக
அலைந்து திரிவதோ

நம் செயல்களை
யாரேனும் கண்டு கொள்வார்களோ
என பயம் கொள்வதோ

இருட்டில்
அவசியப்படுவதில்லை

மாறாக

காற்றின் வாசம் நுகர்ந்தவாறே
மாடியில் படுத்தபடி
நண்பர்களோடு கதை பேசித் திரியவும்

கண்ணுக்கு புலப்படா
கற்பனைத் தோழமையின்
தோள் சாய்ந்து அழுதிடவும்

தூக்கமில்லா பின்னிரவு பயணங்களில்
பக்கத்து இருக்கைகளில் துயிலும்
குழந்தைகளின் அழகைப் பார்த்து ரசித்திடவும்

வேதனைகள் ஏதுமில்லாமல்
தூக்கத்தில் ஆழ்ந்து போகவும்

முன் பின் பார்த்தறியா பெண்களை
கனவில் புணர்ந்து திளைக்கவும்

கண்கள் மூடி
இல்லாத கடவுளோடு
சண்டைகள் போடவும்

எந்த பயமுமற்று
நான்
நானாக இருப்பதற்கும்

இருட்டு
எல்லாவற்றுக்கும்
சவுகரியமாக இருக்கிறது
என்பதாலேயே

இருட்டை எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது..!!
இருட்டை எனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது..!!!

காதல் கிறுக்கல்கள்..!!!

எனக்கான
உன்
கவிதைகளை
நீ
என் மூலமாக
எழுதிக்
கொண்டிருக்கிறாய்..!!

***************

இன்றேனும்
உன்னைப் பார்க்க முடியும்
என்னும் நம்பிக்கையிலேயே
விடிகின்றன என் பொழுதுகள்..
ஆனால் - கனவிலும்
முகம் காட்ட மறுப்பவளாக
இருக்கிறாய் நீ..!!

***************

எத்தனையோ
தேவதை கதைகளை
சொன்ன பாட்டி
கடைசி வரை
சொல்லவேயில்லை..
அவை - உன்னைப் போலத்தான்
இருக்குமென்பதை..!!

***************

நான் சொல்லும்
ஒவ்வொரு பொய்க்கும்
செல்லமாய் கோபப்பட்டு
என் கன்னங்களில் தட்டுவாய்..
நீ தட்ட வேண்டும் என்பதற்காகவே
பொய்களை
சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன்
நான்..!!

***************

தோழிகளோடு போய் வந்த
சுற்றுலாவின் புகைப்படங்களை
என்னை நெருங்கி அமர்ந்தவளாக
காட்டிக் கொண்டிருக்கிறாய்..
எதையுமே கவனிக்காமல்
உன் விழிகளின் நடனத்தை
ரசித்தபடி இருக்கிறேன்..
உனக்கு மிகவும் பிடித்த
இடமெதுவென சட்டென்று நீ கேட்க
யோசிக்காமல் உன் மடிதான்
என்று சொல்கிறேன்..
"ச்சீய்.." என்றவாறே
வெட்கம் கொண்டவளாக
என் தோள்களில்
சாய்ந்து கொள்கிறாய்..!!

எல்லாமே கொஞ்சம் கோக்கு மாக்கான ஒரு feelல எழுதினது.. கண்டுக்காதீங்கப்பா..:-))))