July 21, 2010

From Nigeria வித் லவ்..!!!

பழகிய இடங்களின் ஊடாக தினம் தினம் ஓடியாடி செய்யும் வேலைகள். இலக்குகள் இல்லாத் தேடல்கள். ஓய்வுக்காக ஏங்கித் தவிக்கும் மனது. எதிர்பாரா நேரத்தில் கிடைக்கும் சாய்வதற்கான தோள்களில், நடுநடுவே கிடைக்கும் ஆசுவாசங்களில் ஒளிந்திருக்கிறது வாழ்க்கையின் ருசி...

- யாரோ

போன வாரத்தின் நடுவே எனது அலைபேசிக்கு ஒரு அழைப்பு வந்தது.

"அண்ணே.. எப்படி இருக்கீங்க? என்ன யோசிக்கிறீங்க? குரல் அடையாளம் தெரியலையா?"

யாரப்பா இது நம்மளை இத்தனை உரிமையோடு அழைப்பது? ஒரே குழப்பம். வெகு சமீபமாக அலைபேசியைத் தொலைத்து விட்டிருந்ததால் நம்பர்கள் சரியாக இல்லாமல் ஒரு சில நண்பர்களின் கோபத்துக்கு ஏற்கனவே ஆளாகியிருந்தேன்.

"அண்ணே.. சத்தியமா தெரியலைண்ணே.. தப்பா எடுத்துக்காதீங்க.. யாருன்னு சொல்லிடுங்க.. ரொம்ப சோதிக்காதீங்க.."

"அடடா.. பயப்படாதீங்க தம்பி.. நான் ராகவன் நைஜீரியா.. எப்படி இருக்கீங்க?"

மதுரைப் பதிவுலக நண்பர்கள்

ஆகா.. நம்ம அண்ணனா? நைஜீரியா ராகவனைப் பற்றி நான் என்ன சொல்வது? இந்த பின்னூட்ட சுனாமியை அறியாதவர்கள் வலையுலகில் யாரும் இருக்கிறார்களா என்ன? பாசக்கார மனிதர். அன்பானவர். போன வருடம் இதே நேரத்தில் மதுரை வந்து பதிவுலக நண்பர்களைச் சந்தித்து எங்களை எல்லாம் சந்தோஷத்தில் ஆழ்த்தியவர். இதோ மீண்டும் வந்து விட்டார். அதற்குள் ஒரு வருடம் ஆகி விட்டதா என்ன?

நலம் விசாரிப்புகளுக்குப் பின் செவ்வாய்க்கிழமை தான் குடும்ப சகிதமாக மதுரை வருவதை உறுதி செய்தார். ரொம்ப நல்லதாகப் போயிற்று. மதுரைப் பதிவர்கள் எல்லாம் சந்தித்து கிட்டத்தட்ட மூன்று மாதங்கள் ஆகிவிட்ட நிலையில், அண்ணன் வருவதை சாக்காக வைத்தே எல்லாரையும் சந்தித்து விடலாமே.. சரியென்று நண்பர்கள் எல்லாருக்கும் சொல்லியாகி விட்டது.

மூத்த பதிவர்கள் - ராகவன், தருமி, சீனா (எப்பூடி)

செவ்வாய்க்கிழமை மாலை. மதுரை ரயில் நிலையத்துக்கு எதிரே இருக்கும் ராயல் கோர்ட் ஹோட்டலில் அண்ணனுக்கு தங்குவதற்கான ஏற்பாடு செய்யப்பட்டு இருந்தது. சென்ற முறை வந்தபோது தம்பி அரவிந்த் ஆசையாகக் கேட்ட ஜிகர்தண்டாவை வாங்கித் தர முடியவில்லை. எனவே இந்த முறை முன்னேற்பாடாக அவனுக்கு ஜிகர்தண்டா வாங்கிக் கொண்டு போயிருந்தோம். நாலரை மணி போல அவரது அறைக்கு சென்றபோது, முகமெங்கும் பொங்கி வழியும் சந்தோஷத்துடன் அண்ணனும் அண்ணியும் வரவேற்றார்கள். இருவருமே ஆள் கொஞ்சம் வற்றி இருக்கிறார்கள். {என்னண்ணே.. வீட்டுல ஒழுங்கா சமைக்கிறது இல்லையா..:-))))}

ஜெரி - அண்ணன் - மதுரை சரவணன்

ஐந்து மணிக்கு மேல் நண்பர்கள் ஒவ்வொருவராக வரத் தொடங்கினார்கள். சீனா ஐயா தன்னுடைய துணைவியார் அம்மா.செல்விஷங்கர் அவர்களுடன் வந்து சேர்ந்தார். ஸ்ரீதர், பாலகுமார், மதுரை சரவணன், ஜெரி, சுந்தர் (முன்னாள் பதிவர்?) ஆகிய நண்பர்கள் எல்லோரும் வந்து விட்டார்கள். காரைக்குடியில் இருந்து தானைத்தலைவர் தேவன்மாயமும் வந்து சேர்ந்து கொள்ள ஆட்டம் களை கட்டத் தொடங்கியது. பதிவர்கள் ஒன்று கூடினால் கும்மிக்கு கேட்கவா வேண்டும்? கடைசியாக தருமி ஐயாவும் வந்து சேர்ந்து கொள்ள ஒரே கலாட்டாதான்.

1983 -ஆம் வருடத்தில் தான் எடுத்த மீனாட்சி அம்மன் கோவிலின் படத்தை அழகாக லாமினேட் செய்து அண்ணனுக்காக எடுத்து வந்தருந்தார் ஐயா.

அரவிந்துடன் தருமி அய்யா

அதே போல மதுரைப் பதிவர்களின் சார்பாக ஒரு சிறிய நினைவுப்பரிசும் (கொற்கை - ஜோ டி குருஸ்) வழங்கப்பட்டது.

அரவிந்துடன் சீனா ஐயாவும் அம்மாவும்

இரவு ஹோட்டலின் ரூப் டாப்பில் அனைத்து நண்பர்களுக்கும் அருமையான விருந்துக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தார் ராகவன் அண்ணன். சமீபத்தில் தருமி ஐயாவின் "அமீனா" மொழிபெயர்ப்பு புத்தகத்துக்கு சிறந்த புத்தகம் என "திசை எட்டும்" இதழ் கொடுத்திருக்கும் விருதுக்காக பாராட்டும் தெரிவிக்கப்பட்டது. நண்பர்களின் பார்வைக்காக சில படங்கள் இங்கே..



ஸ்ரீ - அண்ணன் - தேவன்மாயம்

சுந்தர் - பாலகுமார் - கா.பா - சீனா ஆகியோருடன் அண்ணன்

பாட்டு, சினிமா, பதிவுலகம் என எல்லா விஷயங்களையும் பேசியபடி மொக்கை போட்டு முடித்தபோது மணி பத்து ஆகி விட்டிருந்தது. கிட்டத்தட்ட ஐந்து மணி நேரங்கள்.. சுத்தமாகப் போனதே தெரியவில்லை. மனது லேசாகி ரொம்ப சந்தோஷமாக இருந்தது. அன்புக்கு நன்றி கூறி நண்பர்கள் எல்லோரும் விடைபெற்றுக் கொண்டோம். மகிழ்ச்சியான இது போன்ற தருணங்கள்தான் வாழ்வை இன்னும் சுவாரசியம் ஆக்குகின்றன இல்லையா? அருமையானதொரு வாய்ப்பைக் கொடுத்த ராகவன் அண்ணனுக்கும் அவரது குடும்பத்தாருக்கும் மதுரைப் பதிவர்களின் சார்பாக மனமார்ந்த நன்றிகள்..!!!

(ஹி ஹி ஹி.. அப்புறம் அந்த மேல சொல்லியிருக்கிற யாரோ.. நானாகக் கூட இருக்கலாம் என்பதை நினைவில் கொள்க..)

நண்பர் மதுரை சரவணின் இடுகையைப் படிக்க இங்கே சொடுக்குங்கள்..

July 19, 2010

நெடுங்குருதி - எஸ்ரா (2)

இந்நாவல் நீலகண்டப்பறவை போல, அக்னிநதி போல காலமாற்றத்தின் மீது உருவாகி இருக்கிறது. சிறந்த இந்திய நாவல்களின் தரத்தில் எழுதப்பட்டு இருக்கிறது. முதன்முறையாக இந்நாவலில்தான் தமிழ் வாழ்வின் ஒவ்வொரு அம்சமும் துல்லியமாகப் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கின்றது.

பிரபஞ்சன்


வேம்பலை ஒரு கற்பனை கிராமம். சரி.. ஆனால் அங்கு இருப்பதாக சித்தரிக்கப்படும் மனிதர்கள் உண்மையானவர்கள். இந்த மண்ணில் நிஜமாகவே வாழ்ந்தவர்கள். அவர்கள் அந்த ஊருக்கு வந்ததெப்படி? கொற்கைப் பாண்டியனின் வீரர்களிடம் இருந்து தப்பி வந்தவர்கள் என்று ஆரம்பிக்கிறது அவர்களின் வரலாறு.

வெல்சி
துரை என்னும் ஆங்கில அதிகாரியால் சிறைப்பட்டு சாகும் வேம்பர்களால்தான் முதன் முறையாக வேம்பலையில் பயம் விதைக்கப்படுகிறது. அதன் பிறகு பதவி உயர்வு பெற்று வெளியூர் செல்லும் வெல்சியும் மனச்சிதைவுக்கு ஆளாகி செத்துப்போகிறான். ஆனால் அவன் விட்டுச் சென்ற சோகமும் துயரமும் எப்போதும் தீராததாக வேம்பலையை பீடித்துக் கொள்கிறது.

வேம்பலையின் சுவாரசியமான மனிதர்களில் ஒருவன் சிங்கி. வாலிபத்தில் அனைவரும் பயப்படும் திருடனாக இருந்தவன். இருந்தும் சிறு பிள்ளைகளிடம் திருடுவதில்லை எனத் தனக்கென சில கொள்கைகளைக் கொண்டவனாக இருக்கிறான்.

ஒரு முறை காலில் காயம்பட்டு சாகக் கிடப்பவனைப் பண்டார மகள் ஒருத்தி காப்பாற்ற, சொந்த ஊரையும் திருட்டையும் மறந்து அவளோடு தங்கி விடுகிறான். ஆனால் வயதாக வயதாக பண்டார மகள் மூர்க்கம் கொண்டவளாக மாறிப் போகிறாள். தொட்டதெற்கெல்லாம் சிங்கியை கரித்துக் கொட்ட ஆரம்பிக்கிறாள். எனவே அவளைப் பிரிந்து சிங்கி மீண்டும் வேம்பலைக்கே வந்து வாழத் துவங்குகிறான்.

நிகழ்காலத்தில் இரண்டு கண்ணிலும் பார்வை இழந்து போனவனாக தன மரணத்தை எதிர்நோக்கிக் காத்திருக்கிறான் சிங்கி. அவ்வப்போது அவனுக்கு பழக்கமான குருவனின் குரல் கேட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறது. சிங்கியும் குருவனும் ஆடு புலி ஆட்டம் ஆடுவதில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டவர்கள். குருவன் பத்து வருடங்களுக்கு முன்பே செத்துப் போனவன். எனவே இங்கே குருவனின் குரல் மரணத்தின் அடையாளமாகவே சொல்லப்படுகிறது என நினைக்கத் தோன்றுகிறது.

ஒவ்வொரு முறை ஆட்டம் ஆரம்பித்து முடியுமுன்னே குருவன் காணாமல் போகிறான். அத்தோடு சிங்கியும் குருவனை எப்படியாவது தோற்கடிக்க வேண்டும் என்பதில் முனைப்பாகவே இருப்பது மனிதனுக்கு சாவின் மீதாக இருக்கும் பயத்தைக் குறிப்பதாகக் கொள்ளலாம்.

சில மாதங்களுக்கு முன்பு நண்பர் மேவி என்னை யூடியூபில் இருக்கும் இங்கமார் பெர்க்மானின் செவன்த் சீல் என்னும் படத்தை கண்டிப்பாக பார்க்க வேண்டும் என்று சொல்லி இருந்தார். மனிதனும் மரணமும் ஆடும் செஸ் ஆட்டம் என்பது போன்ற கதையது. சிங்கி பற்றிய நெடுங்குருதியின் மிக அற்புதமான இந்தப் பகுதியைப் படிக்கும்போது எனக்கு அந்தப்படம்தான் ஞாபகத்துக்கு வந்தது.

கடைசியாக ரத்னாவதி. பரத்தை என்றானபோதும் நாகுவை உண்மையாக நேசிப்பவள். பார்க்கும் மனிதர்களில் எல்லாம் நாகுவைத்தான் அவள் தேடித்திரிகிறாள். அவனுடைய பிள்ளையை தானாக விரும்பி பெற்றுக் கொள்ளுகிறாள். நாகு இறந்துபோன பின்பு மதுரைக்கு வந்து ஒரு பால்கடையை வைத்து வாழ ஆரம்பிக்கிறாள்.

தன் பிள்ளை திருமாலுக்காக வாழ முடிவு செய்தாலும், காமத்தின் நீண்ட நிழல் அவளை விடாமல் துரத்துகிறது. பூபாலனை மணம் முடிக்கிறாள். அவள் வாழ்வில் மகிழ்ச்சி திரும்பியதாக நம்பிக் கொண்டிருக்கும் நேரத்தில் பூபாலன் அநியாயமாக செத்துப் போகிறான். காலம் அவளை மீண்டும் சேற்றுக்குள் வீசி எறிகிறது.

மகனைப் பிரிந்து திரும்பி வர இயலாத ஒரு பாதையில் ரத்னா பயணிக்கத் துவங்குகிறாள். இறுதியில், கடைசிவரைத் தன்னுடைய மகனின் முகத்தைக் கூடப் பார்க்காமல், தூக்கு போட்டு தற்கொலை செய்து கொள்கிறாள். நிறைவேறாத ஆசைகளில் தங்களைத் தொலைத்த எல்லா மனிதர்களின் பிரதிநிதியாகவும் ரத்னாவதி இருக்கிறாள். கடை வைத்து கவுரவமாக வாழும் ரத்னாவை கோபுரத்தின் மீதிருந்து பார்க்கும் கந்தர்வனின் சிலை, அவள் மீண்டும் வேசித் தொழில் செய்யத் தொடங்கியவுடன் தன் முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்வது.. அழகான படிமம்.

நாகுவின் அப்பாவோடு போய் என்ன ஆனான் என்றே தெரியாத பக்கிர், பிழைப்புத் தேடி வந்த இடத்தில் முறைதவறி வாழத் தொடங்கும் பக்கிரின் மனைவி, கால்கள் நடமாட இயலாத நிலையில் இருந்தாலும் ஊரில் நடக்கும் எல்லா விஷயங்களையும் உடனுக்குடன் தெரிந்து கொள்ளும் ஆதிலட்சுமி, வேணியைக் காதலித்துத் தோற்கும் திருமா, நாகுவைத் தன் மகனைப் போல் வளர்க்கும் தரகர் தாத்தா, புதைத்து வைத்த புதையலை பூதம் காப்பது போல ஊர்ந்து திரியும் லட்சுமணன், ரத்னாவதியின் தோழி ஜெயராணி மற்றும் அவளின் அத்தை, சிறு வயதில் இருந்தே தாயின் அன்பு கிட்டாமல் வளரும் திருமால், தத்துவம் பேசித் திரியும் திருமாலின் நண்பன் பவுல், நாம் ரெண்டு பெரும் ஒரே ஆளை கட்டிக்கிடலாம் என்று கேட்கும் வசந்தாவின் தோழி ஜெயக்கொடி.. எத்தனை எத்தனை விதமான மனிதர்கள்? நாட்டார் தெய்வம் ஒன்றின் வருகையால் பணக்காரனாகும் காயாம்பூ, அதே தெய்வத்தால் ஒன்றுமில்லாதவனாக ஆகிப் போவதை என்னவென்று சொல்வது? வேம்பலையின் சாலைகளில் வழிந்தோடும் கசப்பு, அங்கு வாழும் மனிதர்களின் வாழ்க்கையிலும் நிரம்பி இருக்கிறது.

இந்த இசம், அந்த இசம் என்று நெடுங்குருதியை வகைப்படுத்த எனக்குத் தெரியாது. யதார்த்தம், கனவுலகம், மாய யதார்த்தம் என மூன்று வெவ்வேறு தளங்களில் பயணிக்கிறது கதை. அவ்வளவே. நாம் காணும் நிஜ வாழ்வின் நிதர்சனங்களை பதிவு செய்யும் அதே வேளையில், விவரிக்க இயலாத கனவுகளின் பக்கங்களையும் மீள்மாய உலகின் (நன்றி:ஜெயமோகன்) நம்ப முடியா சம்பவங்களையும் அழகியலோடு நம் பார்வைக்கு வைக்கிறார் எஸ்ரா.

பண்டார மகள் இறந்து போய் கிடக்கிறாள். அவள் உள்ளங்கையில் இருக்கும் தேள் சிங்கியின் உடம்பில் ஏறிக் கொள்ளுகிறது. அவனால் அந்தத் தேளின் உபத்திரவத்தைத் தாங்கவே முடிவதில்லை. அதேபோலத்தான் சிங்கியும் செத்துப் போன குருவனும் விளையாடும் காட்சிகளும். தானிய குலுக்கைக்குள் போட்டும் சாகாத மனுஷியாகவே இருக்கும் முதிர்ந்த சென்னம்மாவின் கதையும் ஒரு புதிர்த்த்தன்மையுடன் இருக்கிறது.

பாலைவனம் போல வெடித்து கிடக்கும் இடங்களின் நடுவே எப்போதும் குளிர்ந்த நீர் சுரந்து கொண்டே இருக்கும் துறவியின் சமாதி, ஊரில் இருக்கும் பெண்கள் பிடிக்கும் தண்ணீர் குடங்கள் எல்லாம் காலியாகிப் போவது, ஊருக்குள் பெயர் தெரியாத புழுக்கள் உண்டாவது, எங்கிருந்தோ வானில் இருந்து வரும் கொக்குக் கூட்டத்தால் அந்தப் புழுக்கள் அழிவது, மீன்களோடும் தவளையோடும் பேசித் திரியும் சின்னஞ்சிறு திருமால் என இந்திய நாட்டின் தொன்மையான கதைகளில் இருக்கும் மாயத்தன்மையை நாவலின் பல இடங்களில் நம்மால் காண இயலுகிறது.

இத்தனைக்குப் பிறகு, இந்த நாவலின் குறைகள் என்று எதைச் சொல்லலாம்?

முதலாவதாக நாவலின் கதை நடைபெறும் காலம் மற்றும் இடம். கதையின் பின்பாதியில் இருக்கும் விவரணைகளைப் பார்க்கும்போது இது மதுரையைச் சுற்றி நடக்கும் கதை என்பதை அறிந்து கொள்ளலாம். ஆனால் எப்போது நடைபெறுகிறது என்பதைத் தெளிவாக வரையறுத்துச் சொல்ல இயலவில்லை. கிட்டத்தட்ட நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக நடக்கும் கதை எனக் கொண்டால் ஒரு சில இடங்களில் இருக்கும் விவரங்கள் சற்றே வசதிகள் அதிகம் உள்ளதைப் போல சொல்வதால் சிறிது குழப்பம் ஏற்படுகிறது.

இரண்டாவதாக, கதையின் அடிநாதமாக இருக்கும் குற்றப்பரம்பரைச் சட்டம் பற்றி இன்னும் கொஞ்சம் தெளிவாக சொல்லி இருக்கலாம். என்ன மாதிரியான நெருக்கடிகளுக்கு மக்கள் ஆளானார்கள்.. அவர்களுடைய எதிர்ப்பு எத்தகையதாக இருந்தது என்ற எந்தத் தகவல்களும் முழுமையாக சொல்லப்படவே இல்லை. அப்படி இருப்பின் இது சரித்திரத்தைப் பதிவு செய்யும் மிக முக்கியமான நாவலாக இருந்திருக்கும்.

மூன்றாவதாக, புற சூழல் பற்றிய வர்ணனைகள் இந்த நாவலில் மிகவும் கம்மியாகவே காணக் கிடைக்கிறது. மனிதர்களையும், அவர்களின் குணங்களையும் முக்கியமாகப் பேசுவதே எஸ்ராவின் எல்லாப் புத்தகங்களிலும் காணக் கிடைக்கும் யுத்தி. அதுவே இங்கும் நடந்து இருக்கிறது.

வேம்பிலை கள்வர்கள் வாழும் ஒரு மூர்க்கமான ஊர். சரி.. ஆனால் அங்கு வேம்பர்கள் மட்டும் இல்லையே? அது போக சாயக்காரர்கள்... மற்ற ஜனங்கள் எல்லாம் வந்ததெப்படி? அந்த ஊரின் அமைப்பு எப்படி இருக்கும்? நாவலில் இவற்றுக்கு பதில் இல்லை. ஒவ்வொரு ஊராகப் போய் தூங்கி, அந்த ஊரின் இயல்புகளைப் பேசும் மனிதனை உபபாண்டவத்திலும் சந்தித்ததாக ஞாபகம்.

கடையாக நாவலின் நீளம். என்னைப் பொறுத்தவரை நாகுவின் மரணத்தோடு நாவல் முற்றுப்பெறுகிறது. எனினும் காலம் காலமாக சாபம் நீடிக்கிறது என்பதைச் சொல்லும் விதமாக, நாகுவின் வாரிசுகளான திருமால் மற்றும் வசந்தாவின் பாடுகளைச் சொல்லும்போது சற்றே அயர்ச்சி ஏற்படுதைபோல எனக்கொரு உணர்வு.

"எந்தவொரு கதையின் முடிவையும் வாசகனே தீர்மானிக்கிறான்... கூடுதலாக சில பக்கங்களை எழுதிப் பார்க்கலாம்.. இல்லையெனில் முன்னதாகவே முடிக்கலாம்.." சமீபத்தில் எஸ்ரா எழுதிய ஒரு பத்தியில் சொன்னதுதான் ஞாபகத்துக்கு வருகிறது. சிற்சில குறைகள் இருப்பினும், நாவலின் தெளிவான நடையும் எஸ்ராவின் கதை சொல்லும் முறையும் அவற்றை மறக்கடிக்கின்றன.

நாவலை வாசித்து முடித்தபின்னும் வேம்பலையும், அதன் மனிதர்களும் இன்னும் நெஞ்சை விட்டு நீங்க இயலாதவர்களாக இருக்கிறார்கள். ஏன் இத்தனை கஷ்டங்களை அவர்கள் சந்திக்க நேரிடுகிறது என்று மனம் அரற்றுகிறது.. அந்த உணர்வை உருவாக்குவதுதான் எஸ்ராவின் வெற்றி. கண்டிப்பாக வாசிக்கப்பட வேண்டிய புத்தகம்.

நெடுங்குருதி
உயிர்மை வெளியீடு
இரண்டாம் பதிப்பு - செப்டம்பர் 2005
விலை - 275/-

July 15, 2010

நெடுங்குருதி - எஸ்ரா (1)..!!!

ஒரு மனிதனின் அடிப்படை இயல்புகளைத் தீர்மானிக்கக் கூடிய விஷயங்கள் எவையெவை என்று சொல்லலாம்... அவர்களின் பிறப்பு? குடும்ப சூழ்நிலைகள்? நண்பர்கள் அல்லது உறவினர்கள்? இவை போக, இது எல்லாவற்றையும் மீறிய ஒன்றும் இருக்கிறது. அது அவர்களின் ஊர்.. அவர்கள் வாழும் சூழ்நிலை.

இப்போதும் எனக்கு நன்றாக ஞாபகம் இருக்கிறது. என்னுடைய எட்டாவது வயதில் குடும்பத்தோடு மதுரை சுப்ரமணியபுரம் பகுதிக்கு குடிபுகுந்தோம். அதுவரை வீடு விட்டால் பள்ளி, பள்ளி விட்டால் வீடு.. இதுதான் நான். ஆனால் அங்கே குடிபோன பின்பு என்னுடைய இயல்புகளே மாறிப்போனது. புதிய நட்புகள், தெருவோரச் சண்டைகள், எப்போதும் காதுகளில் கேட்டுக் கொண்டே இருக்கும் வசவுகள், தெரு முக்கில் உருட்டும் லங்கர்கட்டைகள், சூது, வகுப்புகளுக்கு மட்டம் போட்டு விட்டு சினிமா.. அந்தப் பகுதியின் இயல்புகளில் நானும் தொலைந்து போனவனாக இருந்தேன். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நான் இன்றிருக்கும் நானாக மாறிய தருணங்கள் அவை.

சொந்த ஊரை விட்டு வெகுதூரம் விலகி இருக்கும் ஒவ்வொரு மனிதனின் மனிதிலும் எங்கோ ஒரு ஓரத்தில் தங்களின் ஊரைப் பற்றிய கனவுகளும் ஆசைகளும் ஒளிந்து கிடக்கின்றன. ஊர் என்பது வெறும் வசிப்பிடமாக மட்டும் இருப்பதில்லை. அது ஒவ்வொருவரின் உணர்விலும் கலந்த ஒன்றாகவே இருந்து வருகிறது. எத்தனை விதமான ஊர்களைப் பற்றி நம்முடைய இதிகாசங்களில், கதைகளில் படிக்கிறோம்? வெகு விசித்திரமான ஊர்களைப் பற்றிய கதைகளை என்னுடைய பால்யத்தில் கேட்டிருக்கிறேன். முழுக்க முழுக்க புதிர்களால் நிரம்பிய தெருக்களால் ஆன ஊர் ஒன்று இருந்ததாம். ஒருமுறை அதன் உள்ளே சென்று விட்டால் மீண்டு வெளியே வரவே இயலாதாம். இதைப் போலவே, பெண்கள் மட்டுமே வாழும் ஊர் ஒன்றும் இருந்ததாம். அதன் உள்ளே போகும் ஆண்கள் யாவரும் பெண்களாக மாறி விடுவார்களாம். மீண்டும் வெளியேறிச் செல்லும்போதுதான் ஆண்களாக மாறுவார்களாம். விந்தைதான் இல்லையா?

இவை எல்லாமே மனித மனத்தின் கற்பனைதான் என்றாலும், இதன் அடிப்படை ஒன்றுதான். ஒவ்வொரு ஊரும் தனக்கென ஒரு தனித்துவமான இயல்பைக் கொண்டதாகவே இருக்கின்றன. அப்படிப்பட்ட ஒரு மூர்க்கமான ஊரைப் பற்றியும், அங்கு வாழ்ந்த மனிதர்களின் கதைகளையும் சொல்லும் நாவல்தான் எஸ்.ராமகிருஷ்ணனின் "நெடுங்குருதி".

வேம்பலை என்றொரு கிராமம். அங்கு வசிக்கும் வேம்பர்கள் என்ற மக்கள். இவர்களின் வாழ்க்கையைத்தான் இந்த நாவல் பதிவு செய்கிறது. குற்றப்பரம்பரை என்று சொல்லி ஒடுக்கப்பட்ட ஒரு இனத்தைப் பற்றிய பதிவு என்றும் சொல்லலாம். கிட்டத்தட்ட மூன்று தலைமுறைகளைத் தொட்டுச் செல்லும், ஒரு நூற்றாண்டு காலம் நீளும் கதையை வெகு இயல்பாக சொல்லிச் செல்கிறார் எஸ்ரா. அவருக்குப் பிரியமான வெயில், வேம்பு மற்றும் எறும்புகள்.. இந்த நாவல் எங்கும் இந்த மூன்றும்தான் நிறைந்து இருக்கின்றன.

கோடைக்காலம், காற்றடிக்காலம், மழைக்காலம் மற்றும் பனிக்காலம் என்று நான்காக பகுக்கப்பட்டிருக்கிறது இந்தப் புத்தகம். வேம்பர்களின் வாழ்வில் வசந்தமே கிடையாது என்று இதையும் ஒரு படிமமாகக் கொள்ளலாம். நான்கு காலங்கள் இருந்தும் கோடைக்காலமே நாவலின் பிரதானப் பகுதியாக இருக்கிறது. குறிப்பாக வெயில் மற்றும் அதன் வெம்மையை நெடுங்குருதியை வாசிக்கும் யாவராலும் உணர முடியும். எல்லாப் பகுதியிலுமே வெயிலும் கிட்டத்தட்ட ஒரு பாத்திரமாகவே நாவல் முழுவதும் வலம்வருகிறது. கதையின் மாந்தர்கள் எங்கு சென்றாலும் அவர்களோடு தானும் ஒருவராக வெயில் பயணிக்கிறது.

"வெயில் கூரையின் வழியாகத் தன் விரலை அசைத்தபடியே இருந்தது.."

"பூனைக்குட்டி வாசல் வரை வந்து நின்றது. வெயிலின் நீண்ட கிளைகள் விரிந்து வெளிச்சத்தில் கண் கூசுவதால் திரும்பவும் இருளுக்குள் போய் விட்டது"

"உக்கிரமான வெயில் கூட அவளது குரலைக் கேட்டதும் பயந்து ஒடுங்கிக்கொண்டது போல மப்பு போடத் துவங்கிய்து.."

"இளங்காலையின் வெயில் ஆற்று மணலில் எதையோ எழுதிக் கொண்டிருந்தது.."

"சாலையில் வெயில் வீழ்ந்து கிடந்தது.."

வளைந்து நெளிந்தும் ஊர்ந்து கொண்டும்... சாலைகளோடு பின்னிப் பிணைந்தும் கதையின் பாதையெங்கும் பயணித்தபடியே இருக்கிறது வெயில். வெயிலின் கொடுமை மற்றும் வெக்கையின் காரணமாகவே வேம்பலை மூர்க்கம் நிறைந்த கிராமமாக இருக்கிறதோ என எண்ணத் தோன்றுகிறது.

நெடுங்குருதியில் மையப் பாத்திரங்கள் என்று யாருமில்லை. நாகு என்ற சிறுவனின் பார்வையில் கதை ஆரம்பிக்கிறது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நாகுவின் தாய், தந்தை, அவனுடைய அக்கா வேணி, மற்றொரு சகோதரியான நீலா, சிறு குழந்தையாய் இருக்கும்போதே இறந்து போன அண்ணன் செல்வம் என ஒவ்வொருவராக அறிமுகம் ஆகின்றனர். ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு கதை இருக்கிறது. இதுபோக அந்த கிராமத்தைச் சேர்ந்த மற்ற மனிதர்களில் ஒரு சிலரைப் பற்றிய கதைகளும் வருகின்றன.

உருப்புடியாய் எந்தத் தொழிலும் செய்யாத அய்யா.. அவரைக் கரித்துக் கொண்டே இருக்கும் அம்மா.. இவர்களைப் பார்த்து வளர்கிறான் நாகு. சிறு வயதில் அவனுடைய உற்ற தோழியாய் இருப்பவள் ஆதிலட்சுமி. பாம்பு கடித்து அக்கா நீலா இறந்து போக, பரதேசியாய் வீட்டை விட்டு ஓடிப்போகிறார் அய்யா. தாயுடன் தன் தாத்தா ஊருக்குக் கிளம்புகிறான் நாகு. தரகு வேலை பார்ப்பவனாகிறான். சாராயம், பெண்கள் என்று வாழ்பவனுக்கு மல்லிகா என்னும் பெண்ணோடு திருமணம் ஆகிறது. ஐயாவைக் கண்டுபிடித்து மீண்டும் வேம்பலைக்கே குடி வருகிறான். இந்த நேரத்தில்தான் குற்றப்பரம்பரைச் சட்டம் வேம்பர்கள் மீது ஏவப்படுகிறது. அதற்கு அடங்க மறுத்து துப்பாக்கிக் குண்டுக்கு பலியாகிறான் நாகு. ரத்னாவதி என்னும் பரத்தைக்கும் நாகுவுக்கும் பிறந்த திருமால் எல்லாம் தொலைத்தவனாக ஊரைப் பிரிந்து போகிறான். மல்லிகாவுக்கும் நாகுவுக்கும் பிறந்த பிள்ளை வசந்தா. ஒழுக்கம் கெட்ட தன் கணவனோடு மீண்டும் அவள் வேம்பலைக்குக் குடி வந்து, தன் கணவனின் பிள்ளைக்கு நாகு என்று பெயரிடுவதோடு முடிகிறது கதை. கசப்பின் மிகுதியால் நிரம்பி வழியும் மனிதர்களின் வாழ்க்கையைத் துல்லியமாகப் படம்பிடிக்கிறது இந்தப் புத்தகம்.

தீராத வேட்கையோடு பாய்ந்தோடும் காட்டாறு போகும் பாதையெல்லாம் தன்னுடைய கிளைகளை உருவாக்கிக் கொண்டே போவது போல, நெடுங்குருதியின் பாதையில் பல்வேறு கிளைக்கதைகள் முளைத்துக் கொண்டே இருக்கின்றன.

(தொடருவேன்..)

July 13, 2010

கருணை மனசு..!!!

சென்னை சென்ட்ரல் ரயில்வே ஸ்டேஷன். கிளம்பத் தயாராக இருந்த அந்த மின்தொடர் வண்டியின் ஜன்னலோர சீட்டில் அவன் உட்கார்ந்து இருந்தான். தினமும் அந்த வழித்தடத்தில் சென்று வருபவன். எப்போதும் கூட்டத்தில் தொங்கிக் கொண்டேதான் போக வேண்டும். இன்றைக்கு ஏதோ அதிசயமாக உட்கார இடம் கிடைத்து இருந்தது. அதுவும் ஜன்னலோரமாக..

இது போன்ற சின்ன சின்ன சந்தோஷங்களில்தான் நடுத்தர மனிதர்களின் வாழ்க்கை ருசிக்கிறது. அவனுக்கு மனசுக்கு ரொம்ப நிறைவாக இருந்தது. சுற்றி நின்று கொண்டிருந்தவர்களை சற்றே பெருமையாகப் பார்த்துக் கொண்டான். எல்லோரும் நிற்கிறார்கள்.. நான் இன்றைக்கு உட்கார்ந்து இருக்கிறேன்..

ரயில் கிளம்பி விட்டிருந்தது.

"இந்தக் காலத்துல யாரை சார் நம்ப முடியுது? நல்ல மனுஷங்களைப் பார்க்கவே முடியுறதில்ல.. என்னமோ போங்க.." எதிர் சீட்டு மனிதர் பக்கத்தில் இருந்தவரிடம் புலம்பிக் கொண்டிருந்தார்.

அவன் சிரித்துக் கொண்டே வெளியே வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தவனாக, அதிகாலையின் காற்று வேகமாக முகத்தில் மோதுவதை ரசிக்கத் தொடங்கினான். வண்டி ஒரு சின்ன ஸ்டேஷனில் நின்று கிளம்பியது. சிறிது நேரம் கழித்து அந்தப் பாட்டு கேட்டது.

"பழம் நீயப்பா..." உடைந்த குரலைக் கேட்டு திரும்பிப் பார்த்தான். கூட்டத்தின் ஊடாக பாடிக் கொண்டே ஒரு கிழவி.... கிழிந்து போன ஒரு சேலையை உடம்போடு போர்த்தி இருந்தாள். கையில் ஒரு அழுக்கு மூட்டை. எண்ணைப் பிசுக்கேறிய தலை. குழி விழுந்த கண்கள். ஒட்டிய வயிறும் வற்றிய நெஞ்சுமாக அவளைப் பார்க்கவே பாவமாக இருந்தது.

அவனுக்கு அவளைப் பார்க்க பார்க்க மனதை ஏதோ செய்தது. அவளுக்கு உதவ வேண்டும். ஆனால்..

கிழவிக்குப் பணம் தர வேண்டுமெனில் அவன் எழுந்து அவளருகே போக வேண்டும். எழுந்தால் இந்த இடம் அவனுக்கு மீண்டும் கிடைக்காமல் போகக்கூடும். ஏதோ ஒரு நாளைக்கு அதிசயமாகக் கிடைத்த இடம். அதை இழக்கவும் மனமில்லை. அவனுக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை.

பாடிக் கொண்டே கிழவி அவன் இருந்த இடத்தை நெருங்கி விட்டிருந்தாள். அவனுக்கு ஒரே குழப்பம். இடமா? இல்லை அவளுக்கு உதவுவதா? சுற்றிப் பார்த்தான்.

எல்லாரும் அவரவர் வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். யாரும் அந்தக் கிழவியைக் கண்டுகொண்ட மாதிரி தெரியவில்லை. நான் மட்டும் ஏன்? சரி.. நாளைக்கும் இந்த வண்டியில் வர மாட்டாளா? அப்போது பார்த்துக் கொள்வோம். பெரிதாக உதவி செய்வோம். தன்னைத் தானே சமாதானம் செய்தவனாக கவனத்தை வெளியே திருப்ப முயன்றான். ஆனால் முடியவில்லை. கிழவியின் தீனமான குரல் அவன் உள்ளே புகுந்து மனத்தைக் குடைந்தது. இப்போது என்ன செய்வது?

சட்டென்று எழுந்தான். பாக்கெட்டில் கையை விட்டு பத்து ரூபாயை எடுத்தான். அவளருகே போய் கைகளில் கொடுத்தான்.

"மகாராசா.. என்னைப் பெத்த ஐயா.. நீ நல்லா இருக்கணும்.."

திரும்பிப் பார்த்தான். அவன் உட்கார்ந்த இடத்தில் யாரும் உட்காரவில்லை. நிம்மதியாக இருந்தது. மீண்டும் போய் உட்கார்ந்து கொண்டான். எதிர் சீட்டில் இருந்தவர் சிரித்தபடியே அவனிடம் சொன்னார்..

"உங்களுக்கு ரொம்ப கருணை மனசு சார்.."

அவன் அவரைப் பார்த்து சிரித்துவிட்டு தலையைக் குனிந்து கொண்டான்.

July 12, 2010

மெட்ராசப்பட்டிணம் - தமிழில் ஒரு "டைட்டானிக்" முயற்சி..!!!

ரொம்ப நாளைக்குப் பிறகு தமிழில் ஒரு அட்டகாசமான காதல் படம். (நண்பர்கள் மன்னிக்கவும்.. எனக்கு வி.தா.வ பிடிக்கவில்லை..) சுதந்திரத்துக்கு முந்தைய மெட்ராஸில் நடக்கும் ஒரு காதல் கதையை ரொம்பவே அழகாக சொல்லி இருக்கிறார்கள். "சர்வ" நாசத்திற்கு பிறகு ஆர்யா நடித்து இருக்கும் படம். கிரீடம், பொய் சொல்லப் போறோம் போன்ற படங்களை தந்த விஜய் இயக்கியிருக்கிறார். கல்பாத்தி.எஸ்.அகோரத்தின் தயாரிப்பு.



2010 - லண்டன். எப்போதோ தலையில் பட்ட அடியால் கோமா நிலைக்கு போகவிருக்கும் வயதான ஏமி, அவசரமாக இந்தியாவுக்குப் போக வேண்டும் என்கிறார். தன்னுடைய பேத்தியுடன் சென்னைக்கு வருகிறார். அங்கே பரிதி என்றொரு மனிதரைத் தேடுகிறார்கள். யார் அவர்? சாகும் தருவாயில் ஏமி ஏன் பரிதியைத் தேட வேண்டும்? கதை 1945-க்கு தாவுகிறது. சாதாரண சலவைத் தொழிலாளி பரிதி. மதராசப்பட்டிணத்தின் கவர்னரின் மகள் ஏமி. இருவருக்கு உள்ளும் காதல் நுழைகிறது. ஆனால் நாட்டின் சுதந்திரமும், விதியும் அவர்களைப் பிரிக்கின்றன. பரிதியின் உயிரைக் காப்பாற்ற அவனைப் பிரிகிறாள் ஏமி. தன்னிடம் பரிதி கொடுத்த தாலியைத் தான் இறப்பதற்குள் திருப்பித் தந்து விட வேண்டும் என்ற காரணத்திற்காகவே ஏமி சென்னைக்கு வந்து இருக்கிறார். அவருடைய ஆசை நிறைவேறியதா? ஏமியைப் பிரிந்த பிறகு பரிதி என்ன ஆனான்? இருவரும் சந்தித்தார்களா? படத்தப் பாருங்கப்பா..



கட்டுமஸ்தான உடம்போடு கிண்ணென்று ஆர்யா. அலட்டிக் கொள்ளாமல் நச்சென்று நடித்து இருக்கிறார். சுதந்திர தின இரவில், தன்னிடம் இருந்து பிரிந்து விட்டதாக எண்ணிய நாயகியை ரயில் நிலையத்தில் பார்த்தவுடன் மனிதருக்கு ஒரு சந்தோசம் கண்களில் மின்னுகிறது பாருங்கள்.. கிளாஸ். அதிசயமாக ஆர்யாவுக்கு நகைச்சுவைக் காட்சிகளும் அருமையாக சூட் ஆகின்றன. நல்ல வேளையாக ஆர்யாவை தாத்தா வேஷம் போட்டெல்லாம் காட்டவில்லை. யாருப்பா இந்த ஏமி ஜாக்சன்? எங்கய்யா பிடிச்சீங்க?கொஞ்சம் சதை போட்ட லிசாரே மாதிரி கும்மென்று இருக்கிறார். காலைப்பனியில் நனைந்த ரோஜா போல அத்தனை அழகு. சந்தோசம், வெட்கம், சோகம், அழுகை என எல்லாமும் ரொம்ப நேர்த்தியாக... பட்டையைக் கிளப்பி இருக்கிறார்.



வில்லன் ராபர்ட் எல்லீசாக வருபவரும், ஆர்யாவின் நண்பர்களாக வருபவர்களும் நன்றாக நடித்து இருக்கிறார்கள். குஸ்தி வாத்தியாராக வருகிறார் நாசர். சலவைத் தொழிலாளர்களின் தலைவராக பாலாசிங். நிறைவு. கார் டிரைவராக வரும் ஜீவாவும், உதவி செய்வதாக பணம் பிடுங்கும் அவருடைய பாசாக வருபவரும் வயிறு குலுங்க சிரிக்க வைக்கிறார்கள். ஆனால் எல்லோரையும் தூக்கி சாப்பிடுபவர் மொழி பெயர்ப்பாளராக வரும் காலம் சென்ற வி.எம்.சி.ஹனீபா தான். மனிதர் பட்டையைக் கிளப்பி இருக்கிறார். தத்தக்க புத்தக்க என்று அவர் மொழி பெயர்க்கும் அழகும், சிக்கலான கட்டங்களில் அவருடைய உடல்மொழியும்.. அதகளம் பண்ணுகிறார். வி வில் மிஸ் யு சார்..



நிஜமும் நினைவுகளும் என மாறி மாறிப் பயணிக்கிறது படம். முதல் பாதி முழுக்க சிரிப்பு, இரண்டாம் பாதி செண்டிமெண்ட் என பக்காவான திரைக்கதை. படத்தில் மனத்தைக் கவரும் முக்கியமான காட்சிகள் சில..

--> சிறையில் இருந்து தங்களைக் காப்பாற்றிய ஏமிக்கு நன்றி சொல்ல ஆர்யாவும், அவருடைய நண்பர்களும் ஆங்கிலேயர்களின் பங்களாக்குள் நுழைவதும்.. அதனைத் தொடரும் நகைச்சுவைக் காட்சிகளும்..

--> வெள்ளையனோடு ஆர்யா குஸ்தியில் மோதும்போது எம்.எஸ்.பாஸ்கர் சொல்லும் வசனம்.."நானூறு வருஷம் கழிச்சு இப்போத்தாண்டா திருப்பி அடிக்கிறோம்.."

--> வாத்தியாரிடம் ஆர்யாவும் நண்பர்களும் ஆங்கிலம் கற்கும் காட்சி

--> போட்டோக்களை அன்பளிப்பாகத் தரும் ஏமிக்கு திருப்பித்தர தன்னிடம் ஏதுமில்லை என்னும் ஆர்யாவிடம், ஏமி தாலியைக் கேட்பது..

--> ஆர்யாவைக் காப்பாற்ற நண்பர்கள் உயிர் இழக்கும் காட்சிகள்..

--> கடைசியாக, கூவம் ஆற்றில் ஏமி ஆர்யாவைப் பிரிவது..



படத்தில் ரவுண்டு கட்டி அடித்து இருப்பவர்.. கலை இயக்குனர் செல்வக்குமார். சுதந்திரத்துக்கு முந்தைய சென்னை சென்றல் ஸ்டேஷன், அதனை ஒட்டி ஓடும் கூவம் ஆறு, டிராம் வண்டிகள், கார்கள், பழைய டோபிகானா,அந்தக் காலத்து விளம்பரங்கள் மற்றும் தியேட்டர்களின் பெயரைப் பயன்படுத்தி இருப்பது என ரசித்து ரசித்து பண்ணி இருக்கிறார். நீரவ் ஷாவின் ஒளிப்பதிவு அம்சம். ஜி.வி.பிரகாசின் இசையில் பூப்பூக்கும் தருணம், வா வா துரையம்மா, மேகமே ஆகிய பாடல்கள் அருமை. பின்னணி இசையிலும் பின்னி இருக்கிறார். ஆனால் மனிதர் காப்பி அடிப்பதை குறைத்துக் கொள்வது நலம். படத்தின் தீம் ம்யூசிக் பழைய "Mr .India" ஹிந்திப்படத்தை நினைவூட்டுகிறது. அதே போல ரகுமானிடம் இருந்தும் நிறைய இசைக்கோர்வைகளை சுட்டு பயன்படுத்தி இருக்கிறார். திருந்துங்க பாஸ்..



கடைசியாக இயக்குனர் விஜய்.. கையக் கொடுங்க சார்.. காதலர்கள் ரெண்டும் பேரும் பிரிஞ்சு போறப்ப பாக்குற நமக்கு மனசு வலிக்குது பாருங்க.. அதுதான் இயக்குனருக்கான வெற்றி.. இந்த மாதிரியான மனதை வருடிச் செல்லும் காதலைப் பார்த்து ரொம்ப நாளாச்சு.. வித்தியாசமான களம்.. ரொம்பவே மெனக்கெட்டு செஞ்சிருக்கார் விஜய்.. கடுமையாக உழைத்து இருப்பதற்கு கண்டிப்பாக பலன் கிடைக்கும்.

பின்குறிப்பு : படம் முடிஞ்சு வெளில வந்து யோசிச்சுப் பார்த்தாதான் தெரியுது.. இது அப்படியே டைட்டானிக் இல்ல? மேல்தட்டுப் பொண்ணு.. கீழ்த்தட்டுப் பையன்.. பொண்ணுக்கு நிச்சயம் பண்ணி இருக்கிற ஒரு கடுவன் பூனை வில்லன்.. அங்க கப்பல்.. இங்க சுதந்திரம்.. பிரிவு.. அட ஆமாம்? அதனாலென்ன.. ஒரு நல்ல படம் எடுக்கணும்னா எதுவும் தப்பில்ல..:-)))

மதராஸப்பட்டிணம் - காதல் நகரம்

July 8, 2010

ரிக்சா..!!!

மதுரையின் ஜன சந்தடி மிகுந்த பைபாஸ் சாலை. டர்ர் பர்ர் என சீரியவாறே விரைந்து ஓடிக் கொண்டிருந்த வாகனங்களில் எல்லாம் தங்களுடைய மறுநாள் கவலைகளில் ஆழ்ந்து கிடந்த மனிதர்கள். அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக இருந்த சாலை விளக்குகள் அமந்து அமந்து எரிந்து கொண்டிருந்தன.

சாலையின் ஓரமாக அவன் இருட்டின் நிழலுக்குள் நின்றிருந்தான். காலடியில் ஒரு பெரிய சூட்கேஸ். ரொம்ப நேரமா எந்த ஆட்டோவும் வரலியே? இப்போ எப்படி வீட்டுக்குப் போறது? அப்போதுதான் அந்தப் பெரியவர் ரிக்சாவை மிதித்தபடி அவனைக் கடந்து போனார்.

"ஐயா.."

அவர் நின்று திரும்பிப் பார்த்தார்.

"சவாரி வர்றீங்களா?"

"எங்க தம்பி.."

"பி.ஆர்.சி வரைக்கும போகணும்.. பாலத்துக்கு முன்னாடியே.."

"சரி தம்பி.. ஏறுங்க.."

சூட்கேசை தூக்க தூக்க முடியாமல் தூக்கி வண்டிக்குள் வைத்து விட்டுத் தானும் ஏறிக் கொண்டான். அவரும் ரிக்சாவை ஏறி மிதிக்கத் தொடங்கினார். அவனால் இப்போது அந்தப் பெரியவரை முதுகுப் பக்கமிருந்து அருகாமையில் நன்றாகப் பார்க்க முடிந்தது.

பரட்டைத்தலை. வற்றிப்போன முகம். ஒடுங்கிய தேகம். குச்சி குச்சியாக கைகால்கள். ஆனால் வெகு இலகுவாக ரிக்சாவை மிதித்துக் கொண்டிருந்தார். ஆடைகள் அணிய வேண்டுமே என்பதற்காக பெயருக்கு இருந்தன. சாயம் போன சிவப்பு நிறத்தில் ஒரு அரைக்கை சட்டை. அதை தோள் வரை மடித்து விட்டிருந்தார். அதன் முனையில் எட்டிப்பார்த்த கசங்கிய ஐந்து ரூபாய் நோட்டு. தொடை வரை ஏற்றிக் கட்டியிருந்த கைலி ஓரங்களில் நைந்து கிடந்தது.

"அடடா அடடா அடடா.. என்னை ஏதோ செய்கிறாய்.."

அவன் கலைந்தான். ஒலித்த அலைபேசியை எடுத்து காதில் வைத்தான்.

"சொல்டா மாப்ள.. இப்போத்தான் ஊர்ல இருந்து வரேன்.. வீட்டுக்குப் போய்க்கிட்டு இருக்கேன். போயிட்டு கூப்பிடட்டுமா? ஓகே டா.. பை.."

போனை பாக்கெட்டுக்குள் வைத்தவாறே பெரியவரிடம் கேட்டான்.

"ரிக்சா இப்பவெல்லாம் ஓட்டம் இருக்காண்ணே?"

அவன் கேட்பதற்காகவே காத்திருந்தது போல அவர் பேசத் தொடங்கினார்.

"எங்க தம்பி.. முன்ன மாதிரி இல்ல.. இப்போ யாரு தம்பி இதுல எல்லாம் ஏறுறா? முந்தி எல்லாம் ஒரு நாளைக்கு முன்னூறு நானூறு ரூபாய்க்கு எல்லாம் ஓட்டுவேன். இன்னைக்கு நூறு ரூபா சம்பாதிக்கிறதே குதிரைக் கொம்பா இருக்கு.."

"ஏண்ணே.. ஸ்கூல் பிள்ளைங்க எல்லாம் வருவாங்களே?"

"அடப் போங்க தம்பி.. நம்ம வீட்டுப் பிள்ளைங்களே ஸ்கூலுக்கு ரிக்ஷாவுல போகலாம்னு சொன்னா வர மாட்டேங்குதுங்க.. அதெல்லாம் கவுரவக் குறைச்சலாம்.. அப்புறம் எங்கிட்டு மத்த பிள்ளைங்க வர்றது?"

"..."

வண்டி மெதுவாக நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. அவன் அமைதியாக இருந்தான். அவர் தொடர்ந்தார்.

"இந்தா.. எஸ்.எஸ்.காலனி வாசல்ல ஒரு பேன்க் இருக்குல்ல.. அங்கதான் நிப்பேன்.. ஏதோ தெரிஞ்சவங்க நாலஞ்சு பேரு வந்து போறதால பொழப்பு ஓடிக்கிட்டு இருக்கு.. ஒரு நாளைக்கு நூத்தம்பது எரநூருன்னு வரும்.. இன்னொரு நாளைக்கு பத்து ரூபா கூட கிடைக்காது.. ஏதோ நமக்கு வாச்சவ நல்லவ.. குடும்பத்த நல்லபடியா கொண்டு வந்துட்டா.. புள்ளைங்க வளந்து நம்ம கஷ்டத்த கொஞ்சம் குறைச்சுட்டதால பெரிசாத் தெரியல.. நமக்கும் தண்ணி தம்முன்னு எந்தப் பழக்கமும் இல்லாததால ஏதோப் போய்க்கிட்டு இருக்கு..கடைசி வரைக்கும் உழைச்சுக்கிட்டே இருந்துட்டு யாரையும் தொந்தரவு பண்ணாம போய் சேர்ந்திடனும்.. அவ்வளவுதான் .."

"நேர்மையா வாழணும்னு நினைக்கிறீங்க பாருங்க.. நல்லாத்தாண்ணே இருப்பீங்க.."

பேசிக்கொண்டே வந்ததில் அவன் வீடு இருந்த சந்து வந்து விட்டிருந்தது. சந்தின் முக்கில் இருந்த டீக்கடை ரேடியோ நேரம் வந்தாச்சு நல்ல யோகம் வந்தாச்சு என்று அலறிக் கொண்டிருந்தது.

"ஐயா.. வலது பக்கமாக திரும்பிக்கோங்க.."

மெதுவாக ஒடித்து திருப்பினார்.

"அந்தா.. அந்தக் கடைசி வீடுதான்.."

ரிக்சா ஊர்ந்து போய் வீட்டின் முன்பாக நின்றது. அவன் சூட்கேசை எடுத்துக் கொண்டு இறங்கினான்.

அந்தப் பெரியவர் இறங்கி அவன் முன்னே வந்தார். முகம் எல்லாம் வியர்த்துக் கிடந்தது. துணியால் துடைத்தபடியே வந்தவரிடம் அவன் தன்னுடைய பர்சைப் பிரித்து இருபது ரூபாயை எடுத்துக் கொடுத்தான்.

"தம்பி.."

"என்ன?"

"கிட்டத்தட்ட மூணு கிலோமீட்டர்.. மிதிச்சு வந்திருக்கேன்.. கொஞ்சம் பார்த்து போட்டுக் கொடுங்க.."

அவன் முகம் இறுகியது.

"ஐயய.. இது என்ன.. உங்க வண்டில ஏறி உங்க கூட பேச்சு கொடுத்தது தப்பாப் போயிரும் போல இருக்கே? இந்தா இருக்கிற வீட்டுக்கு வந்ததுக்கு இருபது ரூபாய்க்கு மேலயா தர முடியும்? ஆட்டோவுல வந்தாலே முப்பது ரூபாதான.. ஏதோ போனாப் போகுதுன்னு உங்க ரிக்ஷால வந்தா.. ரொம்பப் பேசறீங்களே.. இந்தாங்க இந்தாங்க.. வாங்கிட்டுக் கிளம்புங்க.."

அவர் பாவமாக அவனைப் பார்த்தார். அவன் முகத்தை எங்கோ திருப்பிக் கொண்டான். அவர் பணத்தை வாங்கி பைக்குள் வைத்துக் கொண்டார். சோர்ந்து போனவராக ரிக்சாவில் ஏறி அமர்ந்து மிதிக்கத் தொடங்கினார். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ரிக்சா இருளுக்குள் மறைந்து போனது.

July 7, 2010

அம்பாசமுத்திரம் அம்பானி..!!!

நடிகனுக்காகப் படமில்லை, படத்துக்காகத்தான் நடிகன் என்று எப்போ முதலாளிகளும், இயக்குனர்களும் நினைக்க ஆரம்பிக்கிறாங்களோ அப்போத்தான் தமிழ் சினிமா உலகம் உண்மையா முன்னேறும் - இது இப்போ யாரோ சொன்னது கிடையாது.. கிட்டத்தட்ட 45 வருடங்களுக்கு முன்பு டி.எஸ்.பாலையா சொன்னது (உபயம்:ஆ.வி பொக்கிஷம்). ஆனா இதை யாராவது கேக்குறாங்களா என்ன? கதாநாயக நடிகர்களின் பின்னால் அலைந்து கொண்டிருக்கும் தமிழ் சினிமாவில் எப்போதாவது ஒரு சில படங்கள் கதையையும், திரைக்கதையும் நம்பி வருவதுண்டு. அந்த வகையில் "திண்டுக்கல் சாரதி"யின் வெற்றியைத் தொடர்ந்து வெளிவந்திருக்கும் கருணாசின் அடுத்த படம்தான் "அம்பாசமுத்திரம் அம்பானி". கென் மீடியா தயாரிப்பு.


சின்ன வயதிலேயே வறுமையின் காரணமாக தன்னுடைய தாயைப் பறிகொடுக்கிறான் தண்டபாணி. பணம் சம்பாதிக்கும் வெறியோடு சென்னைக்கு வருகிறான். அவனுடைய ஆசை எல்லாம் வசந்த்&கோ போல தண்டபாணி&கோ என்றொரு நிறுவனத்தின் அதிபராவதுதான். அண்ணாச்சி என்னும் பெரிய மனிதரின் உதவியோடு சொந்தமாக ஒரு பேப்பர் ஏஜன்சி வைக்கும் அளவுக்கு வாழ்வில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முன்னேறுகிறான். அதே அண்ணாச்சி கட்டும் புதிய காம்ப்ளக்சில் தனக்கும் ஒரு கடையை வாங்கி விட வேண்டும் என்று படாதபாடுபடுகிறான். நடுவில் அவன் வாழ்க்கையில் காதலும் வருகிறது. கடைசியில் தண்டபாணியின் கனவு பலித்ததா? என்ன மாதிரியான பிரச்சினைகளை அவன் சந்திக்கிறான்? அவனால் கடையை வாங்க முடிந்ததா என்பதுதான் படத்தின் கதை.


கதையின் நாயகனாக கருணாஸ். தனக்கு பொருந்தக் கூடிய கதாபாத்திரங்களாக தெரிவு செய்து நடிக்கிறார். அதற்கே மனிதரைப் பாராட்ட வேண்டும். இயல்பாக வரும் நகைச்சுவைக் காட்சிகளில் நம்மைக் கவர்பவர், கடைசி காட்சியில் கனவுகள் எல்லாம் கலைந்து போன நிலையில் அழுது புலம்பும் காட்சியில் மனத்தைக் கலங்கடிக்கிறார். தான் நம்பிய சிறுவனே தன்னை அடித்துப் போட்டு பணத்தை பறித்துக் கொண்டு ஓடும் காட்சியிலும் கருணாஸின் நடிப்பு அபாரம். பாடல்களில் அவர் ஆடி இருக்கும் ஆட்டம் அட்டகாசம். அரசாங்கம் படத்தில் விஜயகாந்தை காதலித்த நவ்நீத் கவுர் இந்தப் படத்தில் கருணாசின் ஜோடி. நன்றாக வளர்ந்து ஓங்கு தாங்காக இருக்கிறார். வஞ்சனை இல்லாமல் தாராளமாகக் காமிக்கிறார். படத்துக்கு தேவையான நடிப்பும் இருக்கிறது. தமிழ்ப்பட நாயகிக்கு இது போதாதா?


அண்ணாச்சியாக கோட்டா சீனிவாச ராவ். அவருடைய மகனாக சேரன்ராஜ். நல்லவர்களுக்கு நல்லதுதாண்டா செய்வோம் என்று சொல்லும் இருவருமே நன்றாக நடித்து இருக்கிறார்கள். நாயகியின் அப்பாவாக மறைந்த வி.எம்.சி.ஹனீபா. மனிதர் கடைசியாக நடித்த படம். ஆள் ஏற்கனவே உருகிப்போய் தான் இருந்திருக்கிறார். கடைசிப் படத்தில் இறந்து போன பிணமாகவே நடித்து இருப்பது பெரிய சோகம். கருணாசின் கூடவே இருந்து கழுத்தை அறுக்கும் சிறுவனாக வரும் ஷங்கர், தப்பாக ரீசார்ஜ் பண்ணிய பாவத்துக்காக ஊர் தாண்டி ஊர் வந்து செல்லில் பேசிப் போகும் மயில்சாமி, வீட்டு ஓனராக வரும் டெல்லி கணேஷ், நாயகியை ஒருதலையாகக் காதலிக்கும் லிவிங்க்ஸ்டன் என எல்லோரும் கதையை முன்னகர்த்தி செல்ல பயன்பட்டு இருக்கிறார்கள்.

பாடல்களுக்கு இசை அமைத்து இருப்பவரும் கருணாஸ்தான். "பூப்பூக்கும் தருணம்" பாட்டும், "ஒத்தக்கல்லு" பாட்டும் கண்டிப்பாக ஹிட்டாகும். குறிப்பாக ஒத்தக்கல்லு பாட்டில் ரகசியாவின் நடனம்.. அடேங்கப்பா. பார்மேஷன்கள் எல்லாமே தூள். அதே போல செல்போனில் காட்சிகள் மாறுவது போல படமாக்கப்பட்டு இருக்கும் "பூப்பூக்கும்" பாட்டும் ரசிக்க வைக்கிறது. இரண்டு பாடல்களையுமே பட்டாசாக படம் பிடித்து இருக்கிறார்கள். நடனம் அமைத்து இருக்கும் ஸ்ரீதருக்குப் பாராட்டுகள். பின்னணி இசை - சபேஷ் முரளி. ஜோக்குக்கெல்லாம் "டோயிஈஈ.. டின் டின் டின் டின்" என்று அடிக்கும் எஸ்.ஏ.ராஜ்குமார் காலத்து இசையை எல்லாம் என்றைக்குத்தான் மறப்பார்களோ? ஒளிப்பதிவு செய்திருக்கும் புலித்தேவனும், எடிட்டிங்கில் வி.டி.விஜயனும் படத்துக்கு வேண்டியதை நிறைவாக செய்திருக்கிறார்கள்.


கதை, திரைக்கதை எழுதி இயக்கி இருப்பவர் ராம்நாத். கதைக்காகப் பெரிதாக மெனக்கெட வில்லை. சப்பை கதைதான். ஆனால் அதை சொன்ன விதத்தில் ரசிக்க வைக்கிறார். முதல் பாதி முழுக்க குட்டி குட்டி ஜோக்குகள். துண்டு துண்டாக காட்சிகள் இருந்தாலும் போரடிக்காமல் போகிறது. இரண்டாம் பாதி ஆரம்பத்தில் கொஞ்சம் ஜவ்வடித்தாலும் சற்று நேரத்தில் சென்டிமென்டலாக பிக்கப் ஆகி விடுகிறது. ஆரம்பத்தில் வரும் டீக்கடை காட்சியை படத்தின் கிளைமாக்சில் கொண்டு வந்து இணைப்பது இயக்குனரின் சாமர்த்தியம். நெகட்டிவ்ஸ்? குடும்பத்தோடு பார்க்கக்கூடிய ஒரு படத்தில் தேவை இல்லாமல் குல்பி காட்சிகள் மூலம் கவர்ச்சியைத் திணித்து இருப்பதுதான் எரிச்சல். அதேபோல அடுத்து வரும் காட்சிகளை நாம் முதலிலேயே கணித்து விட முடிவதும் மைனஸ்தான். இருந்தாலும் ஒரு நீட்டான பொழுதுபோக்கு படத்தைத் தந்ததற்காக இயக்குனருக்குப் பாராட்டுகள்.

அம்பாசமுத்திரம் அம்பானி - மனதை அள்ளிக் கொள்கிறான்